| اهــــــل دل ای نازنین هــایم ســـلام |
|
ســایه تان اینجا همیـشه مســــــتدام |
|
بـا شـما قلـــــبم منـــــوّر می شـــود |
|
حــال من یك حـــال دیــگر می شـــــود |
| حـــــرف دل ، اینـجا پناهم داده است |
|
دلـــــــبری قــــــولِ نگـــــاهم داده است |
| بزمتان ، جــــــانِ مــــــــرا بـر بـاد كـرد |
|
حــــــرف دل ، مـــــا را چنین معـتاد كـرد |
| حـرف دل، پُر گشته از یــــاران عشق |
|
گـــونه هـا تـَــــر گشته از باران عشـــق |
| عــاشــقان مبهوت خالش می شوند |
|
مست و شـیدای "وصالش" می شـوند |
| حـــرف دل با گوش دل بشنیده است |
|
او كـه حـــــق را در درونش دیده است! |
| روح من را می كشـــــــــاند تا "خیال" |
|
حرف "آدین"، حـــــــــرف آن نیكو خصال |
| یــــــــــــادم آیــد از صــــــفای بـزممان |
|
عـاشـــــــــقی بـا آن هـمه ، همرزممان |
| یـاد ایــــــّــــــامی قشــنگ افـــتاده ام |
|
بـاز هـم ، من یـاد جـنــــــگ افــتاده ام |
| روزگـــــــــــاری جمعِ جمعی داشـتیم |
|
بذرعشــق و عاشـــقی می كـاشـتیم |
| این صـــمیـــمیـــت بجز آنــجا نبــــــود |
|
جـز كـنــــــــارِ ســـــــوله هـا بر پا نبــود |
| من در اینجا یاد سنــــــــــگر می کنم |
|
عاشــــــــــقـــــــــی را باز باور می کنم |
| حــــرف دل ، دنیای حرفی آشـناست |
|
حرف "پیمــان" و"حسینِ كیمیـــــا"ست |
| روح و جـــــــانِ بی ریـــــــــایی دارد او |
|
حــــــرف هــــــــای كیمیـــــــایی دارد او |
| حـــــرف دل شـد، محفلِ دلهای صاف |
|
محفــلِ "بی معرفت" ، " سیمرغ قـاف" |
| این "هبـــــــــــــــوطِ" آســمانیها ببین |
|
سینه ایـن كهكشـــــــــــــــــانیها ببین |
| "بیقـــــــــراران"، بی قـراری می كنند |
|
حــــرف دل را لالــــه كــاری می كــنند |
| از خــــــــــــدا خواهم بماند برقـــــــرار |
|
او كه گــــاهی می كـند بـر ما گــــــذار |
| از "غریبسـتان "، صـــدایی می رسد |
|
این صــــــدا حتماً به جایی می رســد |
| "ناشــــــناسان" ، آشـــــــنایـانِ دلـند |
|
صـاحــــــــبانِ مخـــــــلصِ ایـن منزلــند |
| می شـــناسـد ناشـــناسی را دلـــم |
|
پـُر شـدست از نـــــام او، ایـن محـفلم |
| ما تـــــمام دردهـــــــــا را می خـــریم |
|
"بگـــذریم" و "بگـــذریم" و "بگـــذریم"! |
| می كند چشم انتظاری ، "سوته دل" |
|
در دیـارِ بی قــــــــــراری ، ســـــوته دل |
| همرهی درعشق ومستی" گم شدست" |
|
او خــــریـدارِ غـــــــــــمِ مـردم شـــــدست |
| درد دلــــــهـایـش دلِ دیــــــوانه بُـــــرد |
|
دسـت ما بگـرفت و تـا میـــخانه بُــــرد |
| آتشی افكــــــــنده بر، این جـــــان ما |
|
حـــــــرف دل از جـــانـبِ یـــــــاران مـــا |
| در دلـــم غوغا و شور و همهمَه ست |
|
تشنه ی یک جام "عبدالفـاطمَه" ست |
| با حضــــــــورش بزمِ داغی می شود |
|
حرف دل ، تمثیلِ باغی می شـــــــود |
| یـــاد بـــاد آن روزگـــارانــی کــه بــــود |
|
آسمـــــان و ابــــــر و بـــــارانی که بود |
| ای فـــــــــدای نـــــــــالـه هـــــا و آه او |
|
هـر كــــــــجا باشــد ، خـدا همـــراه او |
| هم دل و هم دیده بر تــــــــــاراج رفت |
|
روح و جان ، با نكته "حـــــــــلاّج" رفت |
| "دكـــــتر" آخر می رهاند جانِ خویش |
|
عاقبت بگذشـــــــت از عـنوانِ خـویش! |
| نكته هایش نكته هایی دلكش است |
|
گرچه گـاهی هم ز جنسِ آتش است! |
|
همـرهی دارم كـــه از من دور نیست |
|
نام اوبـا وزنِ شــعرم، جـــــــور نیست! |
| قصّــــــــــــه همسـنگران را باز خـواند |
|
شعرمن ازوصــفِ نامش"بـاز مـــانـــد"! |
| قلـــــــــــــــعه ای دارد پُر از راز و رمـوز |
|
سینه ای دارد پـــــــــُر از انـدوه و سـوز |
| پـا نــــــــهاد اینك بـه بـــازارِ جــــــنون |
|
یـك "نمی دانـم" ز شهرِ آسمــــــــون" |
| حـــــرف دل ، دارد درونِ سینــــه اش |
|
یك "هُـــدی" و قـــلب چـون آییـنه اش |
|
او كـــــــــــه از غربت روایت می كــند |
|
از جــــــدائی هـا شـكــــــــایت میکند |
| ای تمــــــــــامِ اهـل دل ، یاری كــنید |
|
ایـن هــــــــدی را هـم نگـــهداری كنید |
| او از آمریـــــكا به ما دل بســته است |
|
طفلكی شاید كه خیلی خسته است |
| من نـمی دانم كه این"پانیذ"،كیست |
|
نقـطه چین هـااینهمه،ازبهرِ چیست!؟ |
| لیـــك، انگاری كه خیلی با صفاسـت |
|
چـون كـه بـا یـــارانِ خــوبم آشـناست |
| روح من دنــــــــبال "عـــــــــبدالله"رفت |
|
تا عــــــــراق و كــــــــــــــربلا بـا آه رفت |
| باغ اینجـــــــا مملو از "گمنام" هاست |
|
ســـر به ســـر آکـــنده از پیغام هاست |
| حرف دل فریاد جمعی عاشــــقســـت |
|
حرف "صادق"، صَرف عشق از عاشقست |
| می شـــــــود آیـــا ز تنهایی نگـــفت؟ |
|
از دل "زهــــــرای شــــــیدایی" نگفت؟ |
| از "علی" می گفت و محزون می شدیم |
|
گــــــریه می کردیم و دلخون می شدیم |
| عـــاقبت زین خیمه نوری پر کــــشید |
|
جام عشـــق و عاشقی را سر کشید |
| او کــــه ما را با خــودش همراز کــــرد |
|
رفت و مـــــا را مـــــات آن پرواز کــــــرد |
| یادتان هسـت که از زندان چه گفت؟ |
|
یک "مهاجر" در غریبســتان چه گفت؟ |
| "شاهدی" دارم که مدهوش است او |
|
یــــــاد ســــرداران خــــاموش است او |
| همتـــــش مقـــبول حـــــق لایــــــزال |
|
آرزو دارم برایــــــش من وصــــــــــــــال |
| ای "شـــلمچـــــه" ای غروبت پر ز راز |
|
ای تــــمــــام نغمــــه هایت دلنــــــواز |
| می کشد گاهی به این محفل سرک |
|
می برد ما را مدینه "روشــــــــــــنک" |
| میرســــــد یک نـــــــــازنین از راه دور |
|
می شود "محجــــوبه ای" از مهد نور |
| او کــــــه از داغ پـــــــــــدر در غم تپید |
|
زنـــــــده بــــــــادا یاد یـــاران شــــهید |
| می دهد این حــــــرف دل بوی گـلاب |
|
بوی رحمت بوی "احسان" و "شهاب" |
| حــرف دل دارد همیشه "بوی سیب" |
|
بوی "ســــلما" بوی "لیــــــلای غریب" |
| عاشقی اینجا پر از سوز و تب است |
|
نام او حقا که "عبـــــدالزینــــب" است |
| "زینبیون" گــــوی ســـبقت می برند |
|
عاشقی را هر چـــــه باشد می خرند |
| یک نفر دردی به جانـــــش می خرد |
|
یک "بسیجی" غصه هایی می خورد |
| می وزد اینجا "نســــــــــیمی" دلربا |
|
می بـــــرد مـــــا را به بــــاغ "ناکــــجا" |
| آفرین بر او که دریـــایـــی شـــدست |
|
آفرین عشــــقی که یـلدایی شـدست |
| از زمیـــن تا آســــمانها فــــرش شد |
|
حرف دل مست از میِ "ذوالعرش" شد |
| بنـــــده ای دارد عــزیـــز اینجا خــــدا |
|
آفـــرین بر "مصــطـــفــــی" بر مصطفی |
| او کــــه شـــد همـــراه با مردانِ مرد |
|
یــــاد یــــاران را در اینجــــــــا زنده کرد |
| "بنده ای" هم عاشق فرزند خویش |
|
گوید او از کـــودک دلــــبند خـــــــویش |
| با دلـــی بشــکــسته از غم گوید او |
|
از تـــمـــام درد و مـــاتـــم گــویــد او |
| ای خـــدا هـــرگز مبــاد اینجا عبوس |
|
جان پاک "مـهـدیار" و این "ونــوس" |
| نکته های این "سمیرا" خواندنی است |
|
نــام او در قلـــب اینجــا مـاندنی است |
| می شود اینجا ز "سیف الدوله" گرم |
|
روح ما هم می شــود دلــگرم ونرم |
| در دیار بی کسی غوغــا شـــدست |
|
حرف دل تزیین به یک "اسما" شدست |
| با صفا این خیمه از "ارژنگ" ماست |
|
بی ریا این قلعه با "دلــتــنـــگ" ماست |
| دخـــتـــری از اهـــل ایـــران آمدست |
|
"طـــاهـــره" در جمع مستــان آمدست |
| می شود این حرف دل پر شور و شین |
|
از دل پر راز "مجــــنــــون الحـــســین" |
| با "امــیــن" اینجا مصفا می شود |
|
محـــفــلی از عشـق بر پا می شود |
| "حـــیّ سبحان" باشد اینجا یار او |
|
باشـــد اینـــجا یـــاور و غـــــمخوار او |
| از "مــــبـــارز" بایـــد اینــجا یاد کرد |
|
عشــق را باید که هِــــــی فریاد کرد |
| قصه ها دارد فراوان حـــــــــــرف دل |
|
روشن است از نور "ایمان" حرف دل |
| عشق و مستی در دلش گُل می کند |
|
بر خـــــــدا دائـــــــم توکــــل می کند |
| سرزمین حــــــــرف دل آبـــــاد شد |
|
پر ز نـــور از همت "مقـــــــداد" شد |
| نام او با حـــــــرف دل آمیخته ست |
|
آبــــــــــروی دشمنانش ریخته ست |
| او که اینجا عشق را بــــو کرده بود |
|
روز و شب ها آب و جـــارو کرده بود |
| با "علی ها" حرف دل جانانه است |
|
قصــــه ی شمع و گل و پروانه است |
| دارد اینجـــا شـــــورش مستانه ای |
|
یک "مسـافر" در "مســـافرخانه" ای |
| حــرف دل یاد آور نـــی در نـــواست |
|
خـاطـرات نابی از "عبــدالرضــا"ست |
| یــاد ایـــامــی که می آمـد "مـریـد" |
|
یاد "بـدری" یاد "تنـها" و "مــــجیــد" |
| یـاد همراهـی که خیلـی پـاک بود |
|
نــام او اینجا همیشـه "خـــاک" بود |
| حــرف دل پر گشته از گـل های ما |
|
یاد "ســوگـــل" مانده در دلـهـای ما |
| شـکـوه می کرد او از آن نـــامردها |
|
ســینه اش آکــنــده بــــود از دردها |
| او که زینجا رفت و ما را غــم گرفت |
|
حـــرف دل با رفـتـنــش مـاتم گرفت |
| یادش اینجا مــاندگار و زنـده است |
|
خـاطـرش در حـرف دل پاینده است |
| مـیخـکـی روئیده در قـلـب کــویـــر |
|
از "رضـا" می گویم آن مــرد بصـیـر |
| "عبـد زهرا" همرهی دیرینه است |
|
صـاف و صـادق مثـل یک آیینه است |
| کنج این میخانه ام یاری نشست |
|
گوشه ی دنیا "سبکباری" نشست |
| حرف دل با عشق معنا می شود |
|
بــا سبـکبـاران چه زیبـا مـی شـود |
| "مجتبـی" شیرین زبانی می کند |
|
"دیـده بان" هم دیده بانی می کند |
| خیمه دیگر غرق "باران" می شود |
|
با دو تا "مریم" گلستــان می شود |
| دارد اینجـا بــا دو "مـریـم" افـتـخـار |
|
آن دل آرام اسـت و ایــن در انـتظـار |
| بوسه ها زین رد پاها چیدنی است |
|
"بادبادک" هم سفیدش دیدنی است |
| "دیـده" ای دارم در اینـجـا بی ریــا |
|
بـــی ریـــای بـــی ریــای بــی ریــا |
| دیـدگـانـش ای خـدا غمگین مبـاد |
|
کـوله بارش عاقبـت سنگـین مبـاد |
| همرهی در حرف دل خیلی گل است |
|
نغمه هایش نغمه هـای بـلبـل است |
| اجتنــاب از زرق و برقـی می کـند |
|
واقعـاً یـاران "چه فـرقـی مـی کـند"؟ |
| در "فراموشی" کسی جا مانده است |
|
"دختری تنها" که شیدا مانده است |
| "هـدهـد" اینجا یک غــریب دیگر است |
|
او که در این حرف دل تاج سر است |
| "ســـاره" و "ســـارا" عــزیز خـــیمه اند |
|
پـــاک و روشـــن مثل آب چشمه اند |
| حــــرف دل آیینه ی احـســاس ماست |
|
وه چه خوشبـو از شمیم "یـاس" ماست |
| می شود اینجا همیشه چــون بهار |
|
با حضـور "نـرگـــــــس" و "امّـیـــدوار" |
| با "گــلِ نرگــس" کـه در جان من است |
|
آخـرِ صـاحـــب زمـــانـی بــودن است |
| می شــــود اینجا دلی تسلیم عشق |
|
آفــــرین بر عشق نابِ "میمِ" عشق |
| با "نفیســـــــــه" حرف دل زیباتر است |
|
با "غریبـــه" عاشقـــی پیدا تر است |
| پُـــــر ز بوی عطر و عود است این رواق |
|
با "عطیـــه" با "غــــریب" و با "فـراق" |
| رنــگ و بـــوی عــــاشقی باز آمدست |
|
حــرف دل را یک "سـحــرناز" آمدست |
| "سید" اینجا را گل افشان کرده است |
|
با حضــــورش یـــاد یـــاران کرده است |
| مـــن کــه نتـــوانم دل از او بـــــــرکنم |
|
می شـــــمـــــارم بودنــــش را مغتنم |
| دیــــدم اینـــجا یـک نفر چیزی نوشت |
|
نـــام او بـــودی هـــمی "اردیبـهشت" |
| ایــــزد یــــزدان نگهدارش هـــمـــــــی |
|
دســـت مـــــولا یـــــاور و یارش همی |
| بنگر اینجا عاشقــی یک عالمه ست |
|
با صفا اینجا ز چندین "فاطمـــه" ست |
| گـــر بگیرم از "دو کــــوهـــــــه" فاصله |
|
مـــی شـــوم "جا مانـــده ای از قافله" |
| ماجــــــــــرایی در دلم پیدا شــدست |
|
كـــــــــربلا نـزدیكِ این دریـا شــدست! |
| او كـــــه در نزدیـكی آمـــــــال ماسـت |
|
با خبر، تنـــــها خـدا از حــــال مـاست |
| حـرف دل یاد آور "ســــورنای" ماست |
|
قصه هایی از دلِ شـــــیدای مـــاست |
| خاطــــراتی دارم اینجـــــا قیمتـــــــی |
|
رنـــــگ زیبــــای بنفــــش و صــــورتی |
| از همان روزی که این دل، تنــگ شد |
|
چشم من با آســـــــمان همرنگ شد |
| من در اینجـــا چیـــــزهایی دیــــده ام |
|
از "قیـــــــامــت" بوسه هایی چیده ام |
| ای خدا حــــــالم چرا اینــــگونه است |
|
حـــــال مـن امشـــب چـرا وارونه است |
| این دلـم امشــب كــــــبابم می كــند |
|
مثـــــلِ شـــمعی آبِ آبــــم می كـــند |
| هیچ تفسیری براین احساس نیست!! |
|
جز حسیــــن و اكـــبر و عبـاس نیست |
| ای خــــدا دارم كــــــجایی می شـوم |
|
شـــــاید اینـجا كـــــربلایی می شوم! |
| دوســــت دارم بـــاغ های زنـــــــده را |
|
غنچــــه هـــــای خوشـــگــــل آینده را |
| غنچــه هایی که شقایق می شوند |
|
"رهگـذر" هایی که عاشق می شوند |
| عاشـــقــــانی را که اینجا می رسند |
|
همـــرهـــانی را کــه فـــردا می رسند |
| دوســـت دارم من گـــل و گــلخونه را |
|
شمـــع های کــــنج "سقـــــاخونه" را |
| تا "خـــــروش" اینجا دمی ساقی بود |
|
این حکـــــــایت همچنــــان باقــی بود |
| ای خـــــــــــــدا ، یاران نگــــهدار از بلا |
|
تـا نگـــــــــــردد دل به هــجران ، مبتلا |
| یــک تشــکّر دارم از "ادمیــــنمــــــان" |
|
او کــــه می شـــــد حـــافظ آیــیــنمان |
| او سیاهی را از اینجا رُفت و شُست |
|
آفرین "ادمیــــــــن" ما دستش دُرُست |
| پرچـــــــــمِ ایـن حـــــرف دل پاینده باد |
|
یــــــاد آویـنـــــــــی دمـــــادم زنده بـاد |
| ای تـــمـــام اهــــل دل یــــاری کــــنید |
|
خــــیــــمــه را با دل نگـــــهداری کـنید |
| یـــــادتـــــان اینجا بـــــمانَد یــــــــادگار |
|
نــــــامتان در حرف دل شد مــــــاندگار |
| امشــب ای یاران، مــــرا مهمان كنید |
|
چاره ای بـرسینــــه ســـــــــوزان كـنید |
| مســـتِ مســــتِ بـاده نـابم كـــــــنید |
|
از دعـــــــــــــــا سیرابِ سیرابم كـــنید |
| گوشه ای افـتاده مست و باده نوش |
|
در"همین دور و برا" امشب "خـروش"
|
سالها عمریست حسرت دل در سینه پرپر کشیدیم ،یا رب غافل از این جان لرزان ره به خاک دل کشیدیم